“De” Memorial is een groot evenement geworden. Maar als ik de eerste editie vergelijk met wat men ons nu voorschotelt dan is wordt atletiek stilaan gebruikt. De atletieksupporter moet diep en vroeg in de geldbeugel tasten om een “goeie” plaats te vinden. De firma’s, de commercie, koopt de echte atletiekliefhebber wat weg. Met bussen worden ze aangevoerd naar VIP-dorpen van waaruit ze in hun beste pak naar de blikvangers gestuurd worden. Het zal wel de enige weg zijn om aan de centen te raken om de toppers tot bij ons te brengen maar toch… . Ik mis de laatste jaar steeds de inbreng van onze ‘eigen’ atleten. Slechts enkelingen zijn goed genoeg om op dergelijk niveau naar een aanvaardbare laatste plaats te lopen. Gelukkig zijn er een paar “chou-chou’s” waarvoor men een wedstrijd maakt en kijk… dan veert het publiek ook recht. Hoeveel van de aanwezigen kunnen de prestatie van bv. de dames op de 3000m steeple of de 5000m inschatten? Ze lopen rap is zowat het enige wat ze ervaren, maar wie is wie? Het show-element staat vooraan en moet doorgaan. Moet! Wat anders denken van de officieel die ik met een rood kartonnetje naar de topvedette zag stappen waarop die heel furieus reageerde en… ach ja, die valse start was een ‘technisch probleem’. Hmm, “technisch-“ of een “evenement-probleem”?

Positief was dit jaar dat men toch weer een scholieren nummer (oa. 1000m) in het voorprogramma voegde. En het ‘echt’ (met call-rooms, atletenbusje, persoonlijk nummer) liet verlopen. Dat brengt onze atleten voor morgen iets bij. Nu nog graag af en toe een ‘Belgisch’-gestoffeerd nummer voor junioren en senioren en ik ga er terug graag naartoe.

Diegenen met ambitie dromen van een titel, een internationale verplaatsing, een podium op een internationale wedstrijd, deelname aan een EK of WK. Diegenen die de kans hadden weten dat dit gewoon het van het is. Op deze momenten zijn de DAC-ers Dries Peeters en Jeroen Van Mulder aldus aan de slag op het WK junioren in Moncton.

Het zijn atleten die met overleg te werk gaan. Ik had de gelegenheid een aantal aan het werk te zien op de Paasstage 2009 en 2010 in Albufeira. Sofie Gallein, Zenobie Van Gansbeke, Camilla De Bleeckere oa. Men kijkt er al eens naar en denkt dan amaai zijn die goed... Nu die zijn niet alleen goed, die doen het ook goed. Trainen niet daarom niet zo hard dan men wel denkt maar willen er voor leven. Zij eten als atleet, leven als een atleet, slapen als een atleet. Zorgen voor een degelijke medische begeleiding. Ik zie teveel goeie atleten in mijn groep die ik de hint geef ga eens naar de dokter... Ga eens naar diene sportdokter... Ik heb teveel atleten die mij geen kans geven hen beter te maken. Ze studeren niet voldoende in het jaar zodat ze tijdens de examens door kunnen trainen. Als ze geen examens hebben zijn ze hier en daar een weekje weg, zitten ze op scouts of chirokamp, zijn met de familie een paar weken weg net op het moment van de kampioenschappen. Ik krijg van hen heel, heel weinig tijd om hen te trainen. Ze zullen ook nooit het niveau halen van de Sofie's, Zenobie's en Camilla's. Als trainer daarom ben ik 'gezond' jaloers op bv. een Dirk Engelen die als trainer aan de topsportschool verbonden is. Hij krijgt het 'materiaal' om mee te werken.

Andreas ea. voor hem hadden ook die motivatie. Van Andreas hoop ik dat hij de draad nog eens opneemt. Actief is enkel Ward qua inzet op dit niveau. We gaan er alles aan doen om zijn dromen te helpen waar maken.

Meer dan mijmeringen...(1)

20/12/2009... Jaren geleden hoorde ik vertellen over een meisje, een belofte op de halve fond en fond. In het veldlopen toonde ze zich echt outstanding en ook op de piste was het indrukwekkend goed. Zes jaar later ontmoet ik haar in Dublin op de vooravond van het EK veldlopen. Haar verhaal is duidelijk. Ze had graag ‘gelopen’ maar haar toenmalige cadetten-trainer wou haar nog even alles laten doen, ze raakte niet bij een ‘afstand’-trainer en verdween in de meerkampen waar ze stilaan uitstapte, uit de meerkampen, uit de atletiek. Tussen de lijnen hoorde ik haar zeggen: “Wie zegt niet ik niet in Dublin aan de start gestaan had? Ik had aanleg! Ik heb u juist gemist!”

Meer dan mijmeringen... (2)

Een atleetje komt bij de scouts in aanraking met het lopen. Ze gaat naar de atletiekclub maar het zint haar daar niet. Ze doen daar ‘vanalle’ spellekes en echt lopen is er niet bij. Ze stopt! Een jaartje later is het verhaal indentiek. Maar ze wil lopen(!) en meldt zich een tijd later nogmaals, voor de derde keer, bij de club. Haar aanmeldingsvraag bereikt me bij mail en nog geen 5 maand later wordt ze op het Belgisch kampioenschap veldlopen 11^de. En ze blijft “lopen”! Mogelijk is ze wel ‘de’ belofte! Ze kwam voor het lopen!!!

Meer dan mijmeringen... (3)

Er zit een boomlang kereltje bij de jongeren. Op de 1000m en in het veldlopen zie je dat hij die lange typische foulé heeft van de lange afstanders. Maar hij is groot, heeft lange benen en kan zich tegen de ‘kleintjes’ goed weren in ver, hoog en zelfs polsstok. Als ik hem eens pols of hij ook graag sprint volgt er een duidelijk neen. Hij is niet snel zegt hij zelf en doet dit niet graag. Later gaat hij wel lange afstand lopen. Later... intussen zie ik hem in de powerzaal met gewichten werken(?). Spijtig!

Een paar jaar geleden zat er een boomlange magere kerel bij de jongeren. Hij won de veldlopen op zijn ene been. Hij was groot en krachtig. Kogel, speer en andere dingen vlogen bij hem ver. Zelfs polsstok was hem niet vreemd. Snel was hij niet en door het toedoen van een oom werd hij naar mijn trainingsgroep geloodst. Hij is nu een van de beloften van de fond in België. Andreas Van Ham.

Kerstmis… kerstfeest… pure zever of toch niet?

Sint Valentijn; Pasen; Halloween; Sint Maarten; Sint Niklaas; Kerstmis; Nieuwjaar en ik vergeet vast nog een paar dingen die men uitvindt om de mensen om de zoveel weken naar de winkels te lokken. En meestal speelt men dan het thema ‘cadeautjes geven’ uit.En met Kerstmis durft men vlot nog de humanitaire kant uitgaan. Iets doen voor anderen. Ik zie daar niks van! Malaria-netten voor die mensen of om de zender bekender te maken? Hulp aan Afrika of waar ook! Makkelijk hoor: kaartje kopen en in het geval van dat “Glazen huis” koopt men met veel geld nog een pak reclame, of openbare sympathie. Ik zal er maar geen namen opplakken.

Ik walg er van! Want ook vlak bij ons zijn er zoveel mensen die met de feesten gewoon vergeten zijn. Zelfs de diensten en mensen wiens beroep het is die mensen te helpen durven je dan gewoon zeggen: “Ja, maar dan moet daar eerder aan gedacht worden hoor…..... is vandaag met verlof en wij zijn dicht tot maandag.”  

Stik maar hulpbehoevende!

En waarom ik dit nu hier schrijf? Wel een ex-atleetje en haar vader, ook een ex-atleet van me, (+ natuurlijk de rest van het gezin), deden iets geweldigs. Ze nodigden iemand bij hen thuis op Kerstdag om te eten, zorgden voor een cadeautje (en een goed!), en de dag daarop brachten ze met die persoon een bezoek aan… Das Kerstfeest in de ware zin!

Mijmeringen

Stijn Garain onbekend? Niet voor iedereen. Een paar jaar geleden was hij bij de scholieren echt top. Andreas Van Ham weet het nog heel goed. Stijn bevestigd alleen maar mijn vermoeden, of wat ik al een hele poos weet. De ‘jonge’ senioren van dit moment zijn gewoon super. Stijn, Jeroen, Andreas, Soufiane, Dieter en voeg daar ook maar Ruben, Sanne en nog een paar anderen aan toe staan klaar om de lange afstand in België eens door elkaar te schudden. Toch is het lange afstandslopen niet meer erkend als topsport in Vlaanderen. Verkeerdelijk las ik in een krant dat de Atletiekliga hen niet als toppers erkent maar dit is enkel omdat de betreffende journalist zijn huiswerk niet goed maakte (interview met Jeroen D’Hoedt). De verantwoordelijken van de liga oa. Tille Scheerlinck en Piet Desmedt doen er alles aan om deze ‘elite’ te erkennen maar de kortzichtigheid van het BLOSO die poneert dat onze atleten niet kunnen wedijveren met de Afrikanen is daar de oorzaak van.

Gaat het met de nieuwe sportminister beter gaan? Mijn twijfels als ik in de krant lees dat hij met extra geld, extra toptrainers gaat in dienst nemen. Als ‘persoonlijke’ trainer gaat mijn haar dan weer even rechtop staan. Wat wij doen wordt niet erkend! Het hangt natuurlijk ook af van je atleten. Op dit ogenblik mag ik echt niet klagen. Maar steeds hangt die twijfel daar… gaat mijn atleet mij wel trouw blijven? Dagen zoals gisteren toen haast de hele bende (op de zieke Mirte, geblesseerde Andreas en skiënde Soline, na) enthousiast zag trainen en een pa mij kwam bedanken voor het werk voor zijn zoon en een andere atleet herhaalde keren zijn dank uitsprak over het sneeuwruimen van Danny en ik… tof!

Ik heb toch even grote ogen getrokken…

Ik hoorde deze week een topman uit het Brugse voetbal, een arts, dingen vertellen over de prioriteiten wanneer je een bevolking inent waarbij ik van de ene verbazing in de andere viel. En erger nog je kon zien dat hij het meende. Meende dat voetballers voorrang hebben omwille van hun concurrentiele(?) positie in Europa, want dit zou een sportieve en financiële ramp zijn. Als mensen overlijden is dit een… ja toch ook(?), een ramp maar dan van een heel ander niveau.

Vandaag zaterdag 14/11/09 lees ik in mijn krant in een column van Gille Van Binst dat zijn toenmalige trainer Raymond Goethals hem voor de matc ivm een snellere tegenstander zei: “moer als em wa zou manken zou em nie zo rap zijn”. De reactie van Gille: “ik gaf hem dan maar snel een tikje waardoor hij wat last had”.

Ik zie Andreas al bezig. In de start een elleboogstoot naar Dieter Van Streels en even later eens met zijn spikes even (toevallig) op de hielen trappen van Jeroen D’Hoedt. En ik dan achteraf zoals Raymond Goethals indertijd: “Get da goe verstoen joeng”. Herman Peetermans.

Schoolsport… 13/10/2009

Mirte kwam onlangs bij me langs met ongeloof in haar ogen over wat den Danny allemaal vertelde over de turnlessen op school. Dat hij het liefst had dat je daar niet naar toe moest. “Tja, Mirte je kent Danny toch…!” Maar den Danny kreeg weer eens gelijk:

- Steven Cammaert sloeg zijn voet om bij het basketten in de les LO. (Opgewarmd? Basketpantoffels aan?)

- Soline vertelde me (zij was verbaasd, ik ken het verhaal al langer) dat de opwarming voor de scholenloop nauwelijks een 300m was. En dan voluit een cross? In geval van Soline is dat zo geen probleem daar ze weinig of geen tegenstand had. Maar… dit is in mijn ogen onverantwoord omspringen met mijn atleten!!! En… volgens wat ik hoorde krijgt men echt niet de mogelijk langer op te warmen indien met wens

- Daags voor de European CCC moest Kevin deelnemen aan de schoolsportdag! De dag van nadien liep hij zowat zijn slechtste 1500m ooit. Kevin ontgoochelt! Boosheid op het schoolsysteem was passender!

- En dan nog een hoop verhalen van Coopertesten waarbij leraars vergeten dat als je op een speelplaats, met trappen op en zo, de normen van de heer Cooper toch niet zou mogen volgen.

19-10-2009: Laatste in die rij: Mirte stuurde me een sms'je dat de Coopertest goed gegaan was. 3750m!!! Heu... als ik dat even omreken dan liep Mirte aan 3'12 de km waar haar PR op de piste 3'22 is. Mirte is in conditie zullen we maar denken. Charlotte de zus van Soline liep da weer in school 35 rondjes van 160m in 20 min. Ik hoop dat ze daar goed gemeten hebben dan hebben we dra een beloftevolle atlete bij!

Oui Milou, c’était le bon temps…

Op een meeting in Nijvel eind september, die nog al wat in het honderd liep, toonde ik Mirte de journalist waarvoor ikzelf als scholier zoveel bewondering had gekoesterd: Milou Blavier.

Hé bien Milou, je me rappelle encore… idd in die tijd, veertig jaar geleden, kocht ik minstens éénmaal per week La Derniere Heure. Mijn mentor had me de raad gegeven Frans te lezen en om de motivatie er in te houden raadde hij me een krant aan waar iets over atletiek verscheen. Elke week had Milou zijn artikels over de jeugdige atleten in het Brusselse en op woensdag(?) verscheen de ‘Petrole Hann’ een rangschikking met de beste prestaties van dat ogenblik (ook voor cadetten).

Oui, j’ai fais ça 36(?) ans… beaamde Milou. Mais… nu is erg geworden. Weet je dat over het Belgisch kampioenschap cadetten en scholieren in de Franstalige kranten nauwelijks iets verschenen is.

Ce n’était pas mieux chez nous Milou. Ik had in mijn groep een kampioen cadet 1500m steeple en mijn krant (is dit nog wel mijn krant?) vermelde niet eens zijn naam! Ik kan dus aan Soline, Gauthier de raad niet geven die mijn leraar me gaf om kranten te lezen om hun Nederlands bij te schaven. Atletiekleven is natuurlijk nog. 40 jaar geleden kocht ikzelf “Miroir de l’Atletisme” een Frans maandblad dat ik verslond. Reportages over wedstrijden, trainingen, voeding. Het was de tijd van Guy Drut! De fotoreeksen van zijn 110m horden staan voor eeuwig op mijn netvlies afgedrukt…

Oui Milou, c’était le bon temps… (14/10/2009)

BLOSO erkent ons niet meer… 10/10/2009

Atleten en atletes die de 800m tot en met de marathon lopen doen volgens het BLOSO atletieknummers die in België niet op de topsporttakkenlijst horen.

Deze atleten hebben volgens hen geen doorgroeimogelijkheden naar het wereldniveau omdat die afstanden ‘overmeesterd’ worden door de Afrikaanse hegemonie.

Spurt staat oa.wel op die lijst! Het moet zijn dat men verwacht dat in België talent aanwezig is om te concurreren met de Jamaicanen en Amerikanen.

In wezen is dus het BLOSO eerder geneigd Jeroen Van Mulder (met alle respect voor Jeroen) een beurs te geven dan Andreas Van Ham want de mogelijkheid dat een Belgische spurter de Jamaicaan Usain Bolt klopt ligt meer voor de hand dan dat een Belg ooit met de Kenianen zou kunnen wedijveren op de lange afstand of de steeple?

Met alle respect voor Kim en Tia, maar toen zij hun medailles haalden hebben verschillende lange afstandtrainers gezegd: “Oei, dit is een ramp voor de langere nummers!” Nu gaan ze denken dat de Belgen goeie spurters kunnen kweken.

De Gordel, das belangrijk, dat subsidieert men! Voor de sport en het openluchtleven of voor de politiek?

Ik hoop dat de dag dat er nog eens een Belgische atleet schittert (op de langere afstanden) hij op het podium, voor de camera’s zegt: “Het BLOSO? Is dat een politieke strekking? Ha ja, geven die beurzen aan mensen die aan topsport doen?... Achteraf ja!

Want BLOSO erkent topsport… achteraf!!!

Zelfs pijpenstelen houden ons niet tegen (7/10/09)

Mirte berichtte in haar feedback: Ik ben naar huis moeten lopen omdat, het pijpenstelen begon te regen. Het begon te donderen enz.. En ik begrijp Mirte. Het was vandaag geen weer om een hond door te jagen.

Maar ik moet men atleten bewonderen:

• Herman P.: "Heu, Soline, je had vandaag scholenloop... zou je dan vandaag verder niet rusten..." Soline: "Neen, neen het was gemakkelijk, traag en bon, maar ene kilometer en ik heb niet rap moeten lopen om te winnen. Ik had 100m voor" - Later op de avond na 50' duurloop in de regen zette ik tevreden de fiets langs de kant maar... Soline vond dat we nog 10' te weinig hadden... we hebben er nog 10 bijgedaan ondanks de regen.
• Toen ik dan een uurtje later onderweg was naar Leuven begon het werkelijk te gortig te worden. Het goot, het bliksemde, het donderde. Ik zag bijwijlen haast niet meer waar ik reed. In Leuven aangekomen dacht ik dat (Jeroen was er niet...) Andreas en Lukas na de opwarming nog een draaike gingen doen en stoppen. Lukas leek te twijfelen maar Andreas? Hij wil er binnen een 2 tal maand staan en alhoewel de piste een 5 tal cm onder het water zat, de regen met bakken uit de lucht kwam, de bliksem om elke hoek van de piste leek in te slaan begeleid door hevige donderslagen maalde Andreas zijn 3000, 2000 gewoon af. De Lukas volgde het voorbeeld en beet taai door. Andreas: "In een veldloop is het ook nat hé". Dublin en Ierland zijn berucht voor het natte klimaat, wel Andreas kan daartegen! En ik bewonder mijn atleten om hun doorzettingsvermogen!

De Jaak!

In 1989 stopte onze trainer, de Jaak, om gezondheidsredenen. Op aandringen van een paar atleten stelde ik me kandidaat om de “erfenis” over te nemen. Het kan raar klinken maar in mijn binnenste is er nog altijd iets van: “Ik moet het goed doen omwille van de Jaak”.

Op de crossen in de regio komt de Jaak Blokmans nog steeds kijken. Ik stel dan telkens mijn ‘pupillen’ voor. De laatste keer was dat in Grimbergen. Ik zei tegen Jaak. “Das Mirte, Jaak hou ze in ’t oog. Het is haar eerste veldloop maar je gaat zien. Die kan lopen”.

Zondag in Lennik zal het niet anders zijn. Hij zal daar weer staan, hoog in de weide, daar waar de kenners staan. Veel tijd om te babbelen zal er niet zijn want ik zal aan het ‘werk’ zijn. Parcours verkennen, tactische richtlijnen, zorgen dat iedereen goed opgewarmd aan de start staat, en… supporteren en foto’s maken. Tot ik letterlijk niet meer kan. Van Marie tot Andreas. Mijn hart zal weer danig te keer gaan van de stress. Want atleten rekenen er op dat zij goed gaan lopen. Dat de trainer zijn werk goed gedaan heeft, dat ze in conditie zijn. Als het goed gaat komen mensen je dan nogal eens proficiat wensen met de prestatie van je atleet. Of ik dan fier ben? Eigenlijk, als het goed gaat is er eerder een ‘oef-gevoel’. De werkgever, nl de atleet, is tevreden. Verantwoording moet ik in mijn hart afleggen aan de Jaak.

Eigenlijk had de Jaak het iets makkelijker is zijn tijd. Hij was de enige fondtrainer en beschikte over alle fondlopers. Heden is het helemaal anders. De DAC-ers zitten verdeeld over verschillende trainers, en zelfs dat aanbod is nog niet goed genoeg. Sommigen zoeken trainers van andere clubs op. Neen Jaak, eigenlijk is het zo plezant niet meer als vroeger. Nu worden er achter de schermen rare spelletjes gespeeld. Geen aangename. Sommigen zien me als de indringer omdat ik een paar jaren voor een andere club ging werken. Maar ik kan iedereen recht in de ogen kijken. Mijn trainingsgroep heb ik zelf opgebouwd. Ward, Jeroen en Brenda kwamen van elders maar zonder dat ik ooit zelf contact zocht. Alle anderen heb ik ofwel ‘als afval’ gekregen of opgepikt toen ze nog ‘niks’ waren.

Daar zit ook de meeste voldoening in. Ik zie collega’s, en ik kijk dan (moet ik ook!) buiten de eigen club, die een grote naam hebben. Ik kan een grimlach dan niet onderdrukken. Zij werken met atleten die ze ‘rijp’ kregen. Als ze al goed waren. Makkelijk zeg! Voor de standing zou ik er ook zo wel willen, voor mijn voldoening niet! Ik kan met fierheid zeggen (sorry voor de bezitterige klank): mijn atleten!

Amaai mijn frak, ik kreeg zowaar een dikke nek!

Gisterenavond stelde me iemand voor aan een mogelijk nieuwe atleet. En wat hoorde ik: “Pas op hé, Herman werkt met ‘grote’ atleten. Das niet niks zulle, die wil wat. Herman behoort tot de top 10 trainers van België.

Zelfs als het niet zo is, toch doet zoiets altijd goed. Was wel een beetje overdreven. Maar ben toch eens gaan kijken tot welk kransje trainers (via atleten, want een trainer is altijd maar zo goed als zijn atleten) ik dan wel behoorde volgens die persoon. Site VAL – topsport – eliteatleten 2009 en ja… overdreven! Nu behoort Andreas volgens dat lijstje wel tot de pakweg 40 beste atleten van België, dames en heren, alle disciplines tesamen. En ja, als je alleen de afstandslopers neemt, of de steeplelopers! Maar nogmaals ik heb Andreas zijn talent niet gemaakt. Ik probeer mijn werk voor hem zo goed mogelijk te doen, dat wel (voor de anderen trouwens ook hoor)

Dat ik daarvan dan trainer ben zal wel een toeval zijn! Ik had wel het genoegen van de Belle (Isabelle Collier) te mogen trainen, zag Kathy Ooghe een Belgisch record op de 2000m lopen en 5^de worden op het BK veldlopen, had (had!) er nog een paar die uit de voeten konden en nu natuurlijk Andreas.

Maar moesten jullie er allemaal voor leven als Andreas, wel dan zou ik inderdaad misschien wel aanzien worden als een toptrainer. Dus Lukas, Kathy, Steven, Ward, Soline, Mirte om  een handvol te noemen. Ik reken op jullie, om van mij een toptrainer te maken J.

Ik heb medelijden met jullie!!!!

Neen niet met jullie atleten maar met de mensen van de pers. Ik zag ze daar zondag nog eens in Gent. Den Erik, den EG van Het Nieuwsblad en de Remi die je leest onder VORE in Het Laatste Nieuws. Ze zitten daar hoeveel uur? Minstens langer dan ik. Ze trachtten zich wel bezig te houden. Den Erik traint een paar atleten van VAC, oa. Dieter De Ridder, en Remi zal als bestuurslid van DCLA toch geboeid zijn door de prestatie van zijn atleten.

Tussendoor doen er aan nieuwsgaring. Klampen ze de winnaars aan. Als ze geluk hebben tenminste want ze schrijven voor Regio Vlaams Brabant dus… En oa. Eric zie je dan in een boekje een paar lijntjes kribbelen. Er is een tijd geweest dat hij een bandopnemertje gebruikte maar ik denk dat hij dan ’s avonds na de wedstrijd dikwijls hoofdpijn zal gekregen hebben van het geleuter. Remi, is eerder met zijn fotoapparaat aan de slag. Nu

veel kunnen ze niet schrijven hoor. Ze krijgen van hun hoofdredacteur bv  20 of 50 regeltjes (of gaat het hem om de letters?) plaats en daarin kan je dan wat er gebeurde proppen. Dus als je de volgende dag de krant koopt is er weinig lezen aan. Eerder een opnoemen van prestaties.

Echt ik heb medelijden met jullie! Misschien moeten we met zijn allen een protestbrief naar de hoofdredacteur schrijven om te vragen dat jullie wat meer mogen schrijven, wat meer plaats krijgen anders kopen we hun krant niet meer… Maar welke dan wel?

Gelukkig mogen ze nog af en toe Atletiekleven wat vullen (verdorie ben mijn abonnement vergeten vernieuwen!).

Daarom heb medelijden en respect voor onze regio-schrijvers en dat doe je best door als je gelopen hebt met hen een babbeltje te slaan en… wat te vertellen, want durven doen ze wel. Mompel niet iets tussen je tanden want dan kan ’s anderendaags echt versteld staan van wat je ‘gemompeld’ hebt.

Remi en Erik, in elk geval dank voor jullie gevecht (in naam van den atletiek) tegen jullie hoofdredacteuren.

Er zijn zo van die dagen… er zijn zo vele van die dagen dat je als trainer denkt: “Waar ben ik in godsnaam mee bezig!” Programma’s schrijven, trainingen bijwonen en meedoen (heu das het toffe deel, alhoewel ik maandag afgezien heb, afgezien!). Dan de trainingsresultaten noteren en de frustratie hebben als de atlete of atleet dan niet vooruitgaat.

Maar er zijn zo van die dagen… dat je gewoon weet: “Dit is de moeite waard, dit is een keitoffe bende”

Toen ik maandag dat smsje kreeg van Danny dat hij in zijn eentje al 300m van de piste sneeuwvrij gemaakt had dacht ik: “Chapeau!”

Toen ik vandaag, eigenlijk is het nu al woensdagmorgen, aan de telefoon aan Kathy zei. Ik moet om 18u30 al op de training zijn want ik ga met Danny de piste sneeuwvrij maken kreeg de onmiddellijke reactie: “hé ik kom je helpen!”

Toen eerst aarzelend dan voluit haast de volle bende aan het schoppen en vegen sloeg…

Dat moet zelfs den Danny iets gedaan hebben.

Danny was dan ook heel tevreden toen iedereen zonder probleem zijn geplande training kon afwerken. Wij hadden de volle vierhonderd meter anderhalve baan sneeuw en ijsvrij. Danny heeft het met (gerechtigde) fierheid enige malen herhaald: “Er zal vandaag op niet veel plaatsen getraind worden… maar hier wel!”

Ik heb een geweldige trainingsgroep!

Alle borstelaars… tof. Danny en Kathy supertof!

Ik heb vandaag bewondering gehad voor een Andreas en Ward. Het was berekoud op de piste deze avond. Ik dacht, en hoopte ergens dat ze het toch een beetje te erg gingen vinden om daarin horden te trainen. Mis poes. Vooral Andreas stond er op. Deze morgen paste het hem niet want dan studeert hij. Dus om 19u00!  Daaraan herken je dan toch weer telkens de topper (Ward, Lukas en Christian waren er ook). Aan die onverzettelijkheid. De wil om te slagen!

Dat geeft je als trainer dan ook weer de kick om in de bijtende kou toch te blijven staan. Om dan naar huis te trekken en nog een paar uurtjes voor de computer gaan te zitten om iedereen een voorstel te doen voor zijn wedstrijden van deze winter en ook al een kalender voor de zomer op de site te zetten.

Nu maar hopen dat alle atleten die site ook raadplegen. Hmm… ’t zullen weer altijd dezelfden zijn zeker!

22 12 2008 - 15u18

Atleten?

Bart Hoogwijs zei gisteren toen hij me wegwijs maakte in het opmaken van formulieren voor deze site (terloops, danke Bart voor die vier uren dat je van je zondag uittrok om me te helpen!) dat de site ook interessant was om te weten wie bij me trainde.

Heu…

Er staan er wel een aantal namen en gezichten op die eigenlijk niet veel op training te zien zijn!

Ik heb eigenlijk maar volgende atleten: Andreas; Lukas; Ward; Kevin; Steven, Soline; Jeroen; Mirte, Marie; Brenda; Gauthier; Pierrick; Jonathan; Christian en dan nog een paar die ik hoop nog eens terug te zullen zien :s Kathy; Yenthe; Leen.

Mario De Weghe zal haast niet op training te zien zijn maar vroeg begeleiding. Aster komt wel meedoen maar is niet competitief ingesteld en Willem?? Die gaat in de toekomst misschien nog wel eens langs komen. Dries Robbe die heeft het denk ik helemaal opgegeven en Gilles Lintermans en Kevin Mustin die spraken wel van te komen maar… daar reken ik niet meer op.         

Herman

Recht evenredig!

Weet je wat er in de 'communicatie' tussen coach en atleet recht evenredig is? De prestatie! De atleet mag talent over hebben maar scoort niet als hij niet samenwerkt met zijn coach. Waar ik dat haal? Heu laat eens zien? Hoeveel jaar geef ik nu al training? Sinds 1988? 20 jaar! Eigenlijk nog langer want midden de jaren 70 heb ik ook nog een tijdlang volleybaltraining gegeven. Ja volleybal! De volleybalclub van Schepdaal werd gesticht door oa. 'den Herman' en zijn vrouw. Ik had het genoegen de tweelingszussen Kayaerts (later verschillende keren internationaal) de eerste jaren te mogen begeleiden. Dan verkastte ik naar de club in Groot Bijgaarden, het toenmalige Zolder. Daar had ik het genoegen van samen te spelen met de 'latere' topper Johan De Meersman en... de oom van Andreas Van Ham! Onze trainer was (door mij nog steeds fel gewaardeerd) de huidige Dilbeekse politicus Guido Van Den Eynde!

Maar ik ben afgedwaald. Het late uur? Neen, ik weet het al. Als ik van een atleet stilletjesaan minder en minder hoor dan daalt ook zijn prestatie. Spijtig, maar er zijn er op dit ogenblik weer een paar die deze stelling aan het bevestigen zijn!

14 12 2008 - 0u15

Op het moment dat ik nu achter de PC zit zal Andreas al wel goed slapen. Op hotel in de omgeving van het Noord. Tof, maar hij had eigenlijk liever thuis geslapen. Ben hem deze morgen zijn hoofdkussen van thuis gaan bezorgen. Topmensen laten niks aan het toeval over!

Hopelijk zijn er morgen een pak supporters voor Andreas daar. Ik zal me niet kunnen laten met argusogen te kijken naar wie er al dan niet is.

Nu ja… misschien ben ik wel pessimistisch maar op mijn vraag om slogan voor spandoeken te verzinnen heb ik weinig respons gekregen. En die mensen die reageerden kwamen vanuit de hoek… waar je kan op rekenen. Kathy verzon twee slogans en hielp ze mee schilderen. Patrick Molemans schonk ons de verf. Ik heb Kathy gevraagd of ze me morgen de spandoeken mee wil helpen hangen want in het andere geval…

11 12 2008 - 22u54

People don’t plan to fail, they just fail to plan

Je moet natuurlijk van moeder natuur wat talent meegekregen hebben om snel te lopen maar zoals het (als ik het goed voorheb) ook in de bijbel staat: “met talent moet je werken”!

Dankbaar!!!!

Langs deze weg zou ik willen zeggen aan een aantal mensen dat ik hen heel dankbaar ben: Ilke Molemans; Bernadette Van Coillie; Patrick Molemans en echtgenote. Waarschijnlijk lezen ze dit niet eens, maar dan weet jij het toch! En als Bernadette zich in de volgende verkiezingen verkiesbaar stelt, dan beloof ik bij deze schriftelijk dat ik voor haar ga plakken! Er zijn politiekers die beloven, er zijn politiekers die doen!

Herman Peetermans

Het aftellen naar het EK in Brussel is begonnen. Andreas is er klaar voor. Het was wel zodanig glad op de piste zodat hij op training niet echt die laatste 'vertrouwen-training' kon uitvoeren. Maar vraag maar na bij Jeroen en Lukas... hij staat op scherp.

En de supporters? Ik weet dat Kevin, Leen, Yenthe en Kathy zeker komen supporteren. Bah! Iedereen komt toch?

Het was me een dag! Om half vijf deze morgen al in de weer voor 'mon frère'. Gevolgd door een uren intens verdriet. Dan iemand blij gemaakt! Superblij! En wat is er mooier op deze wereld dan iemand gelukkig te zien, als is het maar voor even!

Ook een vaststelling. Ik hoorde dat ik gelijk had, je kan geen mens vertrouwen. (toch geen paard van Troje of was het een walvis?) Of is het omdat het op een ander altijd beter is?

Maar met mijn oogappel gaat het toch goed en dat is wat ik van vandaag wil onthouden.

08 12 2008 - 16u26

Pas terug van een weekendje (zondag-maandag) in Durbuy. Koud, wel veel Kerstsfeer, maar de kop stond er wel niet voor 100% naar. Morgen naar de begrafenis van Kathy’s mama.

Zondagavond kwam ik daar in Durbuy een oud-buurman tegen. Het was al zeker 20 jaar geleden dat we elkaar nog gezien hadden. Voorheen werkte hij als onderhoudsman op de gemeente. Hij heeft hier alles verkocht en woont nu daar en geniet, geniet, geniet. Het is je heel erg gegund Marcel, maar dan dacht ik… sommigen krijgen niet eens de tijd en pinkte een traan weg.